آیا می‌توان از سیاه‌چاله فرار کرد؟ ؛ دانشمند ناسا خبرگزاری علم و فناوری - آیا می‌توان از سیاه‌چاله فرار کرد؟ ؛ دانشمند ناسا پاسخ می‌دهد

آیا می‌توان از سیاه‌چاله فرار کرد؟ ؛ دانشمند ناسا پاسخ می‌دهد

یک مطالعه مبتنی بر شبیه‌سازی‌ها برای اولین بار یک تئوری را که توضیح می‌دهد که چگونه جریان‌های الکتریکی اطراف یک سیاهچاله‌ میدان‌های مغناطیسی را تاب می‌دهند تا این فوران‌ها را به‌وجود بیاورند با تئوری دیگری که توضیح می‌دهد که چگونه ذراتی که از افق رویداد سیاهچاله‌ها عبور می‌کنند بنظر یک ناظر از دوردست طوری دیده می‌شوند که دارای انرژی منفی هستند و سطح انرژی چرخشی کلی سیاهچاله‌ را پایین‌تر می‌آورند، ادغام می‌کند.

قدرت جاذبه یک سیاهچاله به قدری زیاد است که هیچ‌چیز، حتی نور، نمی‌تواند از آن فرار کند. هر چند، راهی برای فرار از سیاهچاله وجود دارد: اگر شما یک ذره زیراتمی باشید. هنگامی که سیاهچاله‌ها مواد اطراف خود را می‌بلعند، مقادیری از پلاسمای داغ حاوی الکترون‌ها و پوزیترون‌ها را به بیرون پرتاب می‌کنند.

به گزارش خبرگزاری علم و فناوری و به نقل از اسپیس، قبل از این‌که این ذرات به افق رویداد یک سیاهچاله برسند که بعد از آن دیگر برگشتی وجود ندارد، سرعتشان افزایش پیدا می‌کند. این ذرات با سرعتی نزدیک به سرعت نور از افق رویداد کمانه می‌کنند و در راستای محور چرخش سیاهچاله‌ به بیرون پرتاب می‌شوند.

ذرات چگونه از سیاهچاله فرار می‌کنند؟

این جریان ذرات، که به «فوران نسبیتی» (relativistic jets) شهرت دارند، نوری از خود ساطع می‌کنند که به‌وسیله تلسکوپ قابل رویت است. گرچه مدت‌هاست فضانوردان این فوران‌ها را مشاهده کرده‌اند، کسی به‌طور دقیق نمی‌داند چگونه این ذرات انرژی خود را برای فرار از سیاهچاله‌ها بدست می‌آورند. دانشمندان در «آزمایشگاه ملی لارنس برکلی» در کالیفرنیا اطلاعاتی در مورد نحوه این فرایند کسب کرده‌اند.

در تلاش برای پاسخ دادن به این سوال، دانشمندان یک سری شبیه‌سازی‌هایی به‌وسیله ابررایانه‌ها طراحی کرده‌اند تا تئوری‌های موجود را باهم ادغام کند و جواب این‌که چگونه این ذرات از میدان جاذبه قوی سیاهچاله‌ها انرژی می‌دزدند تا از آن‌ها فرار کنند را بیابد. این شبیه‌سازی‌ها برای اولین بار یک تئوری را که توضیح می‌دهد که چگونه جریان‌های الکتریکی اطراف یک سیاهچاله‌ میدان‌های مغناطیسی را تاب می‌دهند تا این فوران‌ها را به‌وجود بیاورند با تئوری دیگری که توضیح می‌دهد که چگونه ذراتی که از افق رویداد سیاهچاله‌ها عبور می‌کنند بنظر یک ناظر از دوردست طوری دیده می‌شوند که دارای انرژی منفی هستند و سطح انرژی چرخشی کلی سیاهچاله‌ را پایین‌تر می‌آورند، ادغام می‌کند.

دانشمندان در تلاشند تا مدل‌های خود را با مقایسه شبیه‌سازی‌ها و شواهد دیداری مانند شواهد بدست آمده از تلسکوپ جدید افق رویداد بهبود بخشند. براساس نسبیت عام، مرکز یک سیاهچاله یک نقطه تکینگی گرانشی است، ناحیه‌ای که در آن خمیدگی فضا زمان بی‌نهایت می‌شود.

برای یک سیاهچاله غیر چرخان این ناحیه به شکل یک نقطه منفرد و برای یک سیاهچاله چرخان به شکل یک تکینگی حلقوی روی صفحه چرخش خواهد بود. در هردوی موارد حجم ناحیه تکینگی صفر است. به همین دلیل چگالی ناحیه تکینگی، بی‌نهایت خواهد بود.

انتهای پیام/

تیمور خسروی

زمان انتشار: شنبه ۳۰ آذر ۱۳۹۸ - ۰۹:۴۶:۲۰

شناسه خبر: 83743

کلید واژه‌ها:
دیدگاه ها و نظرات :
نام کامل وارد شود
دقیق و صحیح وارد شود
لطفا فارسی و خوانا باشد
captcha
ارسال
اشتراک گذاری مطالب