فیزیکدانان می خواهند «منظومه شمسی» را به نقطه دیگر خبرگزاری علم و فناوری - فیزیکدانان می خواهند «منظومه شمسی» را به نقطه دیگری در کهکشان منتقل کنند

فیزیکدانان می خواهند «منظومه شمسی» را به نقطه دیگری در کهکشان منتقل کنند

چرا به یک موتور بزرگ برای حرکت دادن منظومه شمسی نیاز است؟ همان‌طور که ما در جای خود مستقر هستیم، کائنات در حال حرکت است و امکان دارد که روزی کره‌ی زمین بر سر راه یک باران شهاب‌سنگ یا یک ابرنواختر در حال انفجار به تکه‌های ریز قرار بگیرد. به لطف تکنولوژی امروزی، در صورت بروز همچین مصیبتی فرصت آگاهی از قبل را داریم، زمانی در حدود چند میلیون سال. این زمان برای طراحی یک موتور ستاره‌ای مناسب است.

موتور ستاره‌ای یکی از ساختارهای مورد علاقه ما در بحث ساختارهای عظیم فضایی فرضی است. این موتور یک وسیله‌ی غول‌آساست که با هدف انتقال منظومه‌ی شمسی ما به جای دیگری در هنگام نیاز به یک محله‌ی کیهانی دیگر ساخته شده است.

به گزارش خبرگزاری علم و فناوری و به نقل از ساینس‌الرت، اکنون، تحقیق جدیدی ایده‌ی دیگری از شکل و شمایل این موتور ستاره‌ای ارائه داده است. این موتور که «کاپلان ثراستر» نام دارد، از انرژی خود خورشید استفاده می‌کند تا منظومه را در طی کهکشان و فراتر از آن حرکت دهد. اسم این موتور از دانشمندی که ایده‌ی طراحی آن را مطرح کرد، «متیو کاپلان» فیزیکدان نجومی دانشگاه ایالتی ایلینویز، گرفته شده است.

یک فیزیکدان «موتور ستاره‌ای» جدیدی پیشنهاد کرده که می‌تواند کل منظومه‌ی شمسی ما را حرکت دهد

اما چرا به چنین موتور بزرگی نیاز است؟ همان‌طور که ما در جای خود مستقر هستیم، کائنات در حال حرکت است و امکان دارد که روزی کره‌ی زمین بر سر راه یک باران شهاب‌سنگ یا یک ابرنواختر در حال انفجار به تکه‌های ریز قرار بگیرد. به لطف تکنولوژی امروزی، در صورت بروز همچین مصیبتی فرصت آگاهی از قبل را داریم، زمانی در حدود چند میلیون سال. این زمان برای طراحی یک موتور ستاره‌ای مناسب است.

موتور کاپلان نزدیک به خورشید قرار می‌گیرد و با استفاده از میدان‌های الکترومغناطیسی هیدروژن و هلیوم را از بادهای خورشیدی جمع می‌کند تا به‌عنوان سوخت استفاده کند. هلیوم از یک راکتور فیوژن عبور می‌کند تا اکسیژن رادیواکتیو برای حرکت روبه‌جلوی موتور کاپلان تولید کند و هیدروژن برای حفظ فاصله از خورشید استفاده می‌شود.

موتور کاپلان شبیه به یک کشتی یدک‌کش عمل می‌کند. اما بادهای خورشیدی به‌تنهایی برای سوخت این موتور کافی نیست. ما به چیزی شبیه «کره‌ی دایسون» نیاز خواهیم داشت تا نور خورشید را روی خودش متمرکز کند تا دمای آن و در نتیجه انرژی خروجی افزایش یابد.

منظومهٔ شمسی در ابر میان‌ستاره‌ای محلی، حباب محلی، بازوی شکارچی، کهکشان راه شیری واقع شده‌است. ستاره‌شناسان دریافته‌اند که کهکشان راه شیری در واقع دیسک کهکشان ماست و یک سحابی گسترده یا مجموعه‌ای از ستارگان نیست؛ کهکشان راه شیری یک کهکشان مارپیچی میله‌ای است که قطر آن حدود ۱۰۰٬۰۰۰ سال نوری است و پنداشته می‌شود که ۱۰۰ تا ۴۰۰ میلیارد ستاره داشته‌باشد. منظومهٔ شمسی حدود ۲۵٬۰۰۰ سال نوری از مرکز و کنارهٔ کهکشان فاصله دارد.

انتهای پیام/

تیمور خسروی

زمان انتشار: جمعه ۲۷ دی ۱۳۹۸ - ۱۸:۴۵:۴۶

شناسه خبر: 85033

دیدگاه ها و نظرات :
نام کامل وارد شود
دقیق و صحیح وارد شود
لطفا فارسی و خوانا باشد
captcha
ارسال
اشتراک گذاری مطالب