خبرگزاری علم و فناوری

طبق تحقیقات جدید دانشمندان؛

آینده مانگرهای جهان به دست ما است/افزایش گازهای گلخانه‌ای خطری جدی برای جنگل‌های حرا

سرعت افزایش سطح دریاها در سال‌های آینده به میزان گرم شدن کره زمین بستگی دارد و همین امر باعث گسترش آب دریا و ذوب شدن صفحات(کوه‌های) یخی می‌شود و این مسئله به نوبه خود به میزان انتشار گازهای گلخانه‌ای بستگی دارد.

به گزارش خبرگزاری علم و فناوری استان بوشهر؛ جنگل‌های مانگرو ساحلی بسیار انعطاف پذیر و مقاوم در برابر نمک و امواج قدرتمند و حتی افزایش سطح دریاها می‌باشند.  اما تحقیقات جدید حاکی از آن است که وقتی سطح دریا خیلی سریع بالا می‌رود، مانگرو می‌تواند غرق شود.

جنگل‌های مانگرو درختانی بسیار انعطاف پذیر، مقاوم به نمک و  پیچ دار هستند که  با افزایش سطوح دریا  به سرعت سازش پیدا کرده  و یک سد ارزشمند برای جوامع ساحلی در برابر طوفان‌های شدید کوبنده فراهم می‌کند. محققان محدودیت جنگل‌های مانگرو را شناسایی کرده‌اند.

دانشمندان در 5 ژوئن در ساینسSciencگزارش دادند، مانگروها نمی‌توانند در دریاهایی که سطح آب سریعتر از 7 میلی متر در سال افزایش می‌یابد، زنده بمانند. سطح دریاها در سطح جهان با میانگین 4/3 میلی متر در سال در حال افزایش است(بر اساس پنل بین دولتی، بر روی تغییرات آب و هوایی)

 دانشمندان می‌گویند: اما طی چند دهه آینده، این نرخ تا سال 2100 بین 5 الی 10 میلی متر در سال سرعت می یابد. این موضوع می‌تواند جنگل‌ها را که، به عنوان «یک سد حفاظتی بسیاری از سواحل در سراسر جهان»، از طریق کاهش فرسایش حاصل از جزر و مد و کاهش انرژی امواج طوفانی عمل می‌کنند، غرق کند.

Neil Saintilan، زیست شناس، در دانشگاه مک کواری سیدنی، می‌گوید: مانگروها دارای مزایای دیگری نیز هستند. آنها یک زیستگاه نوزادگاهی امن برای ماهی‌های گرمسیری فراهم کرده و به کاهش سطوح اتمسفری گاز دی اکسید کربن حاصل از گرم شدن  آب و هوا، کمک می‌کنند.

 مانگروها موتورهای جدا کننده کربن هستند که دی اکسید کربن را از اتمسفر گرفته و سریع آن را در خاک دفن می‌کنند. از حدود 8600 تا 6000 سال پیش- دوره توسعه سریع و منحصر به فرد جنگل‌های مانگرو، این اقیانوس ساحلی-بر اساس ذخیره "کربن آبی"  توسط جنگل‌های مانگرو  به مقادیری بالغ بر  حدود 85 پنتاگرم کربن رسید، که طبق تخمینی کهSaintilan  و همکارانش زدند، پایین‌تر سطح دی اکسید کربن جوی در آن زمان (حدود 5 قسمت در هر میلیون نفر) بود. در حال حاضر، میانگین غلظت دی اکسید کربن در جو زمین حدود 417 ppm است.

این جنگلهای ارزشمند به طور معمول نسبت به تغییرات سطح دریا مقاوم و انعطاف پذیر هستند و زمین‌های خود را با ایجاد رسوبات در بین ریشه‌های درهم تنیده خود نگه می‌دارند. دانشمندان این موضوع را در دوران مدرن مشاهده کرده‌اند، Saintilan بیان می‌کند، که این موضوع بر اساس اینکه سرعت تثبیت و انباشت‌های رسوبات چقدر باشد و ارتفاع سطح زمین در داخل جنگل‌ها چه مقدار افزایش یابد، می‌باشد.

وی‌می گوید، اما این داده‌ها تنها مربوط به چند سال (یک یا دو دهه) اندازه گیری می‌شود. در نتیجه، دو ناشناخته بزرگ وجود دارد: یکی اینکه: «چه مدت جنگل‌های مانگرو می‌توانند این عمل تعادل را ادامه دهند و دوم اینکه: در چه نقطه‌ای ممکن است دریاها سریعتر بالا بیایند و جنگل‌ها را غرق کنند.»

اینکه سطح دریاها طی قرن آینده با چه سرعتی افزایش یابد، به میزان گرم شدن کره زمین بستگی دارد و همین امر باعث گسترش آب دریا و ذوب شدن صفحات(کوه‌های) یخی می‌شود و این مسئله به نوبه خود به میزان انتشار گازهای گلخانه‌ای بستگی دارد. برای درک چگونگی پاسخ مانگرو به افزایش سریع تر سطح دریاها، Saintilan و همکارانش به گذشته روی آوردند. اوج  جدیدترین عصر یخبندان بین 26000 تا 20000 سال پیش بود. پس از آن، با گرم شدن جهان، صفحات یخ عقب نشینی کردند، و سطح دریا با نرخی سریع تر از 12 میلی متر در سال به سرعت افزایش یافت.

 Saintilan و همکارانش بر روی یک بازه زمانی بین 10000 تا7000 سال پیش، از زمانی که افزایش سطح دریا به کندی شروع می‌شود و جنگل‌های مانگرو شروع به پدیدار شدن می‌کنند، تمرکز کردند. محققان داده های منتشر شده قبلی را در مورد 78 هسته رسوبی غنی از کربن آلی، که از مناطق ساحلی در سراسر سیاره جمع آوری شده بودند، مورد بررسی قرار دادند و آنها را با شبیه‌سازی رایانه‌ای مقادیر افزایش سطح دریا برای هر منطقه، به منظور تشخیص اینکه زمانی که آب ها به کندی افزایش می‌یافتند، برای رشد جنگل‌های مانگرو کافی بوده است، مقایسه  کردند.

 

mangrove forest

 این گروه دریافتند، که جنگل‌ها تا زمانی که افزایش سطح دریا به نرخ جهانی متوسط 1/6 میلی متر در سال کاهش یافته بود، رشد نکردند. امروزه، تحت سناریوی انتشار بالای گازهای گلخانه‌ای، افزایش سطح دریا طی 30 سال آینده به حدود 6 یا 7 میلی متر در سال سرعت می‌یابد.

 محققان خاطرنشان می‎کنند که حتی  با سناریوهای میان مدت که شامل قطع گازهای گلخانه‌ای است، میزان افزایش تا پایان قرن، از میزان آستانه فراتر خواهد رفت. محققان می‌گویند در آن مرحله، جنگلهای مانگرو که پناهگاه بسیاری از جوامع ساحلی می باشد، دیگر قادر به ادامه کار نخواهند بود.

Saintilan می گوید: "آینده مانگرهای جهان به دست ما است."

Catherine Lovelock، اکولوژیست دانشگاه کوئینزلند استرالیا، در یک تفسیر در همین شماره از مجله ساینس، می‌گوید: ایجاد آستانه برای بقای مانگرو، نقش اساسی و کلیدی در مدیریت ساحلی، آینده دارد. او می‌گوید، میزان آستانه احتمالاً بر اساس گونه‌های مانگرو و یا فرکانس و شدت طوفان هایی که به یک منطقه ساحلی خاص حمله می کنند، متفاوت باشد.

Holly Jones، اکولوژیست، از دانشگاه ایلینویز شمالی درDeKalb، که در این مطالعه جدید شرکت نکرده است، گفت: این یافته‌ها همچنین بر لزوم کنش "سریع و تهاجمی" جهانی  برای کاهش انتشار گازهای گلخانه ای تأکید می کند.

در مطالعه‌ای که در تاریخ 29 مه در PLOS ONE منتشر شد، جونز و همکارانش تخمین زدند که در حال حاضر جنگلهای مانگرو، به حفاظت از حدود 3/5میلیون نفر در سراسر جهان از طوفان و سایر تأثیرات افزایش سطح دریا کمک می‌کنند. او می‌گوید: «بسیار دردناک است كه تصور كنیم كه با اعمالمان، می‌توانیم سبب غرق شدن مانگروهایی که حفاظت اساسی از مردم  را فراهم می‌کند، شویم.»

ترجمه: فاطمه نامجو سنگری

 

منبع خبر: www.sciencenews.org

 

 

انتهای پیام/حسینی مفرد

زمان انتشار: جمعه ۲۳ خرداد ۱۳۹۹ - ۱۹:۱۲:۰۰

شناسه خبر: 88506

دیدگاه ها و نظرات :
نام کامل وارد شود
دقیق و صحیح وارد شود
لطفا فارسی و خوانا باشد
captcha
ارسال
اشتراک گذاری مطالب