دانشگاه‌ها و مراکز تحقیقاتی ,علمی، پژوهشی و فناوری

موفقیت، ثمره کار تیمی و پشتکار است

روز دانشجو؛ از یادمان‌های تاریخی تا دستاوردهای علمی امروز: گفت‌وگو با دانشجوی رتبه‌آور جشنواره ملی "حرکت" در اراک

خبرگزاری علم و فناوری استان مرکزی گزارش می دهد:
در آستانه ۱۶ آذر، روز دانشجو، که نماد ایستادگی، آگاهی و مسئولیت‌پذیری قشر فرهیخته دانشگاهی است، خبرگزاری علم و فناوری استان مرکزی گفت‌وگویی با یکی از دانشجویان موفق استان ترتیب داده است. این روز، فراتر از یک مناسبت تاریخی، فرصتی برای پاسداشت تلاش‌های علمی، پژوهشی و اجتماعی نسل جوان دانشگاهی امروز است. در این راستا، با نیلوفر فرجی، دانشجوی رشته گرافیک دانشگاه ملی مهارت دختران اراک اطهر، که به تازگی موفق به کسب رتبه سوم در بخش رویدادهای علمی هجدهمین جشنواره ملی حرکت شده است، به گفت‌وگو نشسته‌ایم. مشروح این گفت‌وگوی صمیمی را در ادامه می‌خوانید.

ابتدا خودتان را برای مخاطبان خبرگزاری معرفی کنید.

بنده نیلوفر فرجی، ۲۲ ساله، دانشجوی رشته گرافیک در دانشگاه ملی مهارت دختران اراک اطهر هستم. در هجدهمین دوره جشنواره ملی حرکت، توفیق کسب رتبه سوم در بخش رویدادهای علمی را داشتم.

کسب این مقام در جشنواره‌ای با گستردگی "حرکت" دستاورد بزرگی است. صمیمانه تبریک می‌گوییم. در لحظه‌ای که نام شما به عنوان نفر سوم اعلام شد، چه حسی داشتید؟

بسیار سپاسگزارم. راستش در آن لحظه، موجی از احساسات متفاوت را تجربه کردم؛ خوشحالیِ موفقیت همراه با آرامشِ عمیقی که از دیدن نتیجه یک تلاش جمعی به دست می‌آمد. برای من این رتبه، فراتر از یک جایزه بود؛ یک تأیید و پاداش معنوی برای تمام قدم‌هایی بود که تیم ما با راهنمایی ارزشمند استاد راهنمایمان، سرکار خانم پریسا رشیدی، برداشته بود. گویی تمام شب‌بیداری‌ها و هماهنگی‌ها در آن یک لحظه به ثمر نشست.

 انگیزه اصلی شما برای شرکت در این رقابت ملی چه بود؟

بدون تردید، محور اصلی انگیزه‌ی ما، حمایت و هدایت بی‌وقفه‌ی اساتید دانشگاه و به خصوص استاد رشیدی بود. ایشان همواره مشوقی بودند که به ما باور داشتند که می‌توانیم و باید دایره‌ی تاثیر فعالیت‌های انجمن علمی را از محیط دانشگاه فراتر ببریم و در عرصه‌های ملی خود را محک بزنیم. این نگاه بلند، بسیار الهام‌بخش بود.

از سوی دیگر، به عنوان دبیر انجمن علمی، یک احساس مسئولیت درونی نسبت به اعضای پرتلاش تیم و تمام زحماتی که در طول سال کشیده بودیم، داشتم. حس می‌کردم وظیفه دارم تا این تلاش‌های جمعی را در یک صحنه‌ی بزرگ‌تر و معتبرتر به نمایش بگذارم و افتخاری برای دانشگاه و استانمان به ارمغان بیاورم. این دو عامل در کنار هم، موتور محرک قوی برای ورود ما به این رقابت ایجاد کرد.

 پروژه ارائه‌شده را به اختصار شرح دهید.

 ما یک پلتفرم جامع طراحی کردیم که تمام فعالیت‌های انجمن علمی—از کارگاه‌ها و سمینارها تا فراخوان‌ها و دستاوردهای اعضا—را در قالب گزارش‌های متنی و تصویری منسجم کرد. هدف، ایجاد یک آرشیو دقیق و قابل ارائه از تمامی تلاش‌ها بود.

 پروژه‌ای که ارائه دادید و منجر به این موفقیت شد را به صورت خلاصه برایمان شرح دهید.

پروژه ما با هدف خلاصه‌سازی و ارائه منسجم یک سال فعالیت کیفی انجمن علمی طراحی شده بود. در واقع، ما یک پلتفرم یا بایگانی جامع دیجیتال ایجاد کردیم که تمامی فعالیت‌های انجمن اعم از کارگاه‌های آموزشی، سمینارهای تخصصی، نشست‌های نقد و بررسی، فراخوان‌های رقابتی و حتی دستاوردهای فردی اعضا را در قالب گزارش‌های ساختاریافته متنی و تصویری گردآوری و طبقه‌بندی کرده بود.

هدف نهایی، تبدیل حجم گسترده‌ای از تلاش‌های پراکنده به یک خروجی منسجم، حرفه‌ای و قابل ارائه بود؛ اثری که بتواند به‌روشنی گواه پویایی، تنوع و اثربخشی فعالیت‌های یک انجمن علمی دانشجویی باشد. این پروژه در واقع ویترینی از یک سال تلاش جمعی ما محسوب می‌شد.

فرآیند اجرا چقدر طول کشید و بزرگ‌ترین چالش‌های پیش رو چه بود؟
پاسخ: این فرآیند چند ماه به طول انجامید. اصلی‌ترین چالش، هماهنگی اجرایی تحت فشار محدودیت‌های زمانی و تنظیم برنامه اعضای تیم بود.

فرآیند اجرای این پروژه از آغاز تا ارائه نهایی چقدر طول کشید و بزرگ‌ترین چالش‌هایی که در این مسیر با آن‌ها روبرو شدید چه بود؟

کل فرآیند، از مرحله‌ی اولیه‌ی ایده‌پردازی تا آماده‌سازی نهایی پرونده برای ارسال به جشنواره، حدود چند ماه به طول انجامید. این دوره شامل مراحل برنامه‌ریزی، جمع‌آوری و ویرایش محتوا، طراحی بصری و در نهایت تکمیل نهایی بود.

در مورد چالش‌ها، بدون شک هماهنگی اجرایی بزرگ‌ترین مانع بود. این چالش خود را در چند بخش نشان داد:

1. فشار زمانی: جمع‌آوری و مستندسازی یک سال فعالیت، آن هم با کیفیت مطلوب، در بازه‌ی زمانی محدود قبل از مهلت ثبت‌نام جشنواره، نیاز به برنامه‌ریزی دقیق روزانه داشت.

2.هماهنگی تیمی: با توجه به اینکه هر یک از اعضای تیم مسئولیت‌های تحصیلی و شخصی خود را داشتند، پیدا کردن زمان‌های مشترک برای جلسات کاری و تقسیم بهینه‌ی وظایف، نیازمند مدیریت و انعطاف زیادی بود.

3 یکپارچگی محتوا: اطمینان از اینکه گزارش‌های جمع‌آوری‌شده از کیفیت یکسان و سبک نگارش هماهنگی برخوردار باشند و در قالب نهایی به خوبی جای بگیرند، خود فرآیند زمان‌بر و پیچیده‌ای بود.

با این حال، این چالش‌ها به ما آموخت که چگونه تحت فشار کار کنیم، اولویت‌بندی را بیاموزیم و به عنوان یک تیم منسجم، راه‌حل‌های عملی برای موانع پیدا کنیم.

به نظر شما نقطه قوت اصلی و متمایزکننده‌ی کار شما چه بود که توانست توجه مثبت داوران را جلب کند؟

فکر می‌کنم دو رکن اصلی در این موضوع نقش داشتند:

اول، محوریت «نیاز دانشجو» و کاربردی بودن. فلسفه‌ی کاری ما در انجمن علمی، برگزاری رویدادهای تئوریک محض نبود. ما همواره سعی کردیم دغدغه‌ها و نیازهای واقعی دانشجویان هم‌رشته و حتی سایر رشته‌ها را شناسایی کنیم و رویدادهایی طراحی کنیم که پاسخ عملی و ملموس به آن نیازها بدهد. به نظر می‌رسد داوران نیز این رویکرد مسئولانه و اثرگذار را شناسایی و ارج نهادند.

دوم، انسجام در اجرا و گزارش‌دهی. صرف داشتن ایده‌های خوب کافی نیست. ما توانستیم این حجم از فعالیت‌های متنوع را در یک قالب منسجم، استاندارد و حرفه‌ای ارائه دهیم. این انسجام، نشان‌دهنده‌ی برنامه‌ریزی دقیق، مدیریت پروژه و همکاری مؤثر تیمی بود که بدون شک برای داوران قابل تقدیر است. در واقع، ما ثابت کردیم که می‌توان هم کیفیت محتوا را داشت و هم آن را به شایستگی نمایش داد.

 آیا این پروژه به صورت تیمی انجام شد و نقش شما در تیم چه بود؟

 بله، کاملاً. این پروژه ثمره‌ی یک تلاش گروهی بود. تیم ما متشکل از پنج نفر از اعضای فعال و متعهد انجمن علمی بود.

به عنوان دبیر انجمن، نقش من هماهنگی کلی پروژه و مدیریت اجرایی آن بود. این مسئولیت شامل برنامه‌ریزی زمان‌بندی، تقسیم وظایف بر اساس توانایی‌های هر فرد، پیگیری پیشرفت هر بخش و اطمینان از هماهنگی نهایی تمام اجزا بود.

اما تاکید می‌کنم که قلب تپنده‌ی این موفقیت، همکاری صادقانه و مسئولیت‌پذیری تمام اعضای تیم بود. هر کس سهم خود را با دقت انجام داد. در نهایت، این پیشرفت بزرگ بدون رهنمایی‌ها و حمایت‌های استاد مشاور خانم رشیدی نیز ممکن نبود. ایشان چراغ راه و پشتیبان اصلی ما در تمام این مسیر بودند.

به نظر شما به یاد ماندنی‌ترین لحظه یا خاطره این رقابت ملی چه بود؟

بدون شک، شرایط خاص میزبانی استان مرکزی این دوره از جشنواره، فضایی بی‌نظیر ایجاد کرده بود. فرصت تعامل رو در رو و تبادل نظر با اعضا و مسئولان انجمن‌های علمی برتر از دانشگاه‌های سراسر کشور، تنها یک رقابت نبود؛ یک هم‌افزایی بزرگ و یک کلاس درس جمعی بود. این ارتباط، هم افتخارآفرین بود و هم خاطره‌ای آموزنده و تکرارنشدنی که ارزش آن از هر جایزه‌ای بیشتر است.

 این موفقیت چه تأثیری بر نگاه شما به خودتان و برنامه‌ریزی‌های آینده‌تان گذاشته است؟

این تجربه، مانند یک تقویت‌کننده‌ی باور عمل کرد. اعتماد به نفسم را به سطح جدیدی برد و به من اثبات کرد که هیچ محدودیتی ذاتی وجود ندارد. مهم‌تر از آن، یک درس عملی بود: اینکه موفقیت‌های بزرگ، حاصل ترکیب یک برنامه‌ریزی هوشمندانه با پشتکاری است که تسلیم نمی‌شود. اکنون با این نگاه، برای برداشتن گام‌های بلندتر و مؤثرتر در مسیر فعالیت‌های علمی و اجتماعی، مصمم‌تر و مسلح‌تر هستم.

آیا بازخورد یا توصیه‌ی خاصی از سوی داوران جشنواره دریافت کردید که برای ادامه‌ی مسیر برایتان ارزشمند باشد؟

بله، قطعاً. بازخورد داوران برای ما بسیار الهام‌بخش و راهگشا بود. مهم‌ترین تأکید ایشان، فراختر دیدن عرصه‌ی فعالیت‌ها بود. بر حضور مؤثرتر و گسترده‌تر در جشنواره‌ها و رقابت‌های معتبر ملی و بین‌المللی تأکید داشتند و این نکته‌ی کلیدی را مطرح کردند که باید زمینه‌های تعامل و همکاری فرامرزی برای انجمن‌های علمی دانشجویی بیش از پیش فراهم شود. این دیدگاه، افق جدیدی را به روی ما گشود.

 این موفقیت و رتبه‌ی کسب‌شده، چگونه می‌تواند به توسعه و پیشرفت عملی خود پروژه یا ایده‌ی شما کمک کند؟

این رتبه، پیش از هر چیز یک اعتبار و سرمایۀ نمادین برای ما ایجاد کرده که باعث می‌شود پروژه و فعالیت‌های انجمن ما جدی‌تر دیده و شنیده شود. در عمل، ما همین پروژه‌ی مستندسازی را برای رقابت در سطح بین‌المللی جشنواره "حرکت" نیز ثبت کرده‌ایم. این موفقیت اولیه به ما انگیزه و جسارت بیشتری داده تا خود را در معرض سنجش با معیارهای جهانی قرار دهیم. امیدواریم با توکل بر خداوند، تکیه بر تجربه‌ی کسب‌شده و تلاش مضاعف، در آن عرصه نیز بتوانیم نماینده‌ی دانشگاه و کشورمان باشیم و دستاوردهای علمی دانشجویان ایران را به نمایش بگذاریم.

به عنوان یک دانشجوی موفق، توصیه‌ی شما به سایر دانشجویان، به ویژه هم‌جنس‌های خودتان که ممکن است برای ورود به میدان رقابت‌های ملی تردید داشته باشند، چیست؟

 مهم‌ترین توصیه‌ی من این است: "هرگز توانایی‌های خودتان را دست‌کم نگیرید و زیر سایه‌ی ترس از شکست یا قضاوت پنهان نشوید." این رقابت‌ها، در درجه‌ی اول یک گنجینه‌ی غنی از تجربه هستند: تجربه‌ی کار تیمی، مدیریت زمان، ارائه‌ی ایده و مواجهه با چالش. آنها یک سکوی پرش امن برای محک زدن خود در فضایی بزرگ‌تر و فرصتی بی‌نظیر برای رشد فردی، علمی و مهارتی هستند. حتی اگر به نتیجه‌ی دلخواه هم نرسید، شخصیتی که در این مسیر می‌سازید، سرمایه‌ای ماندگار است. پس فقط قدم اول را بردارید؛ همین که تصمیم به مشارکت بگیرید، نیمی از راه را رفته‌اید.

عنوان سوال پایانی، مهم‌ترین و ارزشمندترین درسی که از کل این تجربه کسب کردید، چیست؟

بزرگ‌ترین درس این سفر برای من، درک یک فرمول عملی برای موفقیت بود: موفقیت، حاصل ترکیب سه عنصرِ "پشتکارِ خستگی‌ناپذیر"، "کار تیمیِ صمیمانه" و "برنامه‌ریزیِ منسجم" است. این تجربه به من نشان داد که هیچ تلاشی، هرچند کوچک، ناپدید نمی‌شود. اگر اقدامات به ظاهر محدود، با نظم، چشم‌انداز و هدفمندی پیش بروند، می‌توانند در نهایت به دستاوردهایی بزرگ و غیرمنتظره تبدیل شوند. این نگرش، حالا نقشه‌ی راه من برای هر پروژه‌ی آینده‌ای است.

و در پایان، می‌خواهید قدردانی خود را از چه کسانی بیان کنید؟

از این فرصت سپاسگزارم. صمیمانه‌ترین سپاس من متوجه سه گروه است:

· نخست، استاد راهنمای فداکارم، سرکار خانم پریسا رشیدی، که بی‌چشمداشت، مشوق، هادی و پشتیبان ما بودند.

·دوم، اعضای پرانرژی، متعهد و خوش‌فکر تیم که قلب تپنده‌ی این پروژه بودند و بدون همکاریشان این موفقیت معنا نمی‌داشت.

· و سوم، خانواده‌ی مهربان و حمایتگرم که بستر آرامش و عشق را برای رشد و تلاشم فراهم کردند و پشتگرمی همیشگی من هستند.

سخن پایانی: دانشجو، مسئولیت و آینده‌سازی

مصاحبه با نیلوفر فرجی و هم‌تیمی‌هایش، تنها گزارش یک موفقیت فردی نیست؛ بلکه روایتی از مسئولیت‌پذیری نسل امروز دانشجو در قبال استعدادهای خویش و جامعه است. در روز دانشجو، که یادآور نقش آگاهی‌بخش و پیشروی دانشگاه و دانشگاهیان است، این دستاوردها نماد عینی تداوم راهی است که دانشجویان آگاه و متعهد در پیش گرفته‌اند: راه ساختن فردایی بهتر با تکیه بر علم، تلاش جمعی و ایمان به توانمندی‌های داخلی.

خبرنگار: طاهره جوکار

انتهای گزارش